You and me, you and me, you and me, baby

 

De Kroatische fotograaf Ino Zeljak laat op een bijzondere manier zien hoe opvallend sterk mensen op elkaar lijken als ze uit hetzelfde nest komen. Hij maakte een fotoserie getiteld Metamorfoza waarvoor hij telkens twee mensen uit hetzelfde gezin (en een keer twee beste maatjes) portretteerde om vervolgens hun hoofden digitaal doormidden te snijden en de linkerhelft van het gezicht van één persoon aan de rechterhelft van de ander te plakken. Simpel idee met een fascinerend resultaat.metamorfoza1

Liters en liters van het spul

In het viraal gaande How the sun sees you zien we hoe anders de zon ‘tegen onze huid aankijkt’ dan wij. We zien het verschil tussen hoe wij onze huid waarnemen en hoe verbazingwekkend anders het er onder UV-licht uitziet. Maar de grootste verrassing moet dan nog komen: de proefkonijnen smeren zich in met zonnebrandcrème en worden wederom geconfronteerd met hun ‘UV-versie’…

And we’re back

The Rose of Jericho (Selaginella lepidophylla) is a species of desert moss that has the amazing ability to ‘resurrect’ itself after bouts of extreme dehydration lasting months or even years. After just a few hours of exposure to moisture the plants burst to life, uncurling from a tight ball of dry leaves to a green flower-like shape. (click for animation)

rose-1

Hmm chocolate. Hmmm double chocolate.

 

For a major retrospective of Dutch furniture designer and architect Gerrit Rietveld, the team at Studio Wieki Somers collaborated with chocolatier Rafael Mutter to create Chocolate Mill. The piece was comprised of a giant cylindrical chocolate block that was carefully organized in 10 stacked layers, with flavored shapes used to create different geometric patterns. As a crank-turned blade similar to a cheese slicer grazed shavings off the top, the hidden layers were slowly revealed.mill-1

De blijde ultratrail (Trail du Val d’Heure)

Proloog

athena_pallas_wip_by_phoenix8341-d5c5ef7Af en toe in het leven moet je een beetje tijd maken voor bezinning. Een moment van stilte. Eens terugkijken op wat geweest is. De ene gaat dan biechten bij meneer pastoor. De andere trekt op bedevaart naar Compostella of naar de wei van Tomorrowland. Wie klassiek geschoold is brengt misshien een offer van druiven en wijn bij de buste van Pallas Athene (dat is die hot chick met haar helm in het plaatje hiernaast). Al die dingen zijn goed voor je karakter, naar het schijnt. En dus buig ik deemoedig het hoofd voor de trailmaster en zeg bescheiden: “inderdaad Timo, nog geen maand geleden beweerde ik vol stelligheid dat zo een ultratrail nergens voor nodig is. Iedere normale mens is al ronduit tevreden met 5, 10, 21 of 42. Daarenboven verveel je je voorzekers te pletter op zo een loop van 6 uur of meer (laat staan van een halve dag). Echte mannen/vrouwen lopen gewoon hun afstand, en drinken dan ne goeie trappist of een ferm glas bubbels. En hebben nog ruimschoots de tijd over voor een klappeke en een tweede fles vooraleer die ultra’s binnen komen strompelen”. En zie nu: vorig weekend heb ik 79 km gedaan in Davos en dit weekend 56km. Dus als boetedoening een verslagje van die laatste (de Trail du Val d’Heure), en dat nog wel in 2 rondes, met een proloog en een finale.

Ronde 1: 36km

Op een zonnige zondag, de wekker gezet voor een godsonchristelijk vroeg uur (6u) – ultralopen vergt wel een beetje karakter. Douche, rijsttaartjes, melikoeken en loopkledij bij elkaar zoeken. Om klokslag 7u de voordeur opentrekken, en daar staat de trailmaster al te popelen. Iets verder nog een gentloopt-schaapje oppikken, en weg zijn we. Gelukkig is het maar een uurtje rijden, dus terwijl die 2 liggen te maffen, resp sms’en zijn we er al bijna. 10414069_10203740387124163_3960793016659167207_nBij de start de obligatie groepsknuffel natuurlijk, en met een kwartiertje vertraging (wegens het grote aantal daginschrijvingen) zijn we weg. Er is een ruime delegatie uit Gent, voor de 3 mogelijke afstanden: een rondje van 36km, een rondje van 20km, en 5 dapperen plannen op die 2 na elkaar te doen (dus 56km).   20101118150938!SmurfIn het begin langs een paar asfaltwegen, naar een kleine spoorwegovergang, waar op dat moment – alsof onze lieven heer ermee gemoeid is – juist de locale boemeltrein komt langsgesjokt. Dus even wachten, en dan duiken we het bos in. De weg staat goed aangegeven, met blauwe stippen (in biologisch afwasbare verf), en witte lijnen om de zijwegen te markeren die je vooral niet moet nemen. Je vraagt je een beetje af welke bedrijvige helpers die aanduidingen geverfd hebben. 5759458700_Gargamel_and_Azrael_Profile___Smurfs_answer_3_xlargeVoor de verandering eens geen regen op een trail, maar warme temperaturen. Voor een warmbloedige loopkat (loopkat, hé, niet loopse kat) als jij moet het zelfs zeker niet warmer zijn. Gelukkig beschutten een paar witte wolkjes en later het bladerdek je tegen de ergste hitte. Er is weinig zuurstof in de lucht, dus rustig lopen geblazen, en zeker genoeg drinken (voorlopig nog water … )   OLYMPUS DIGITAL CAMERADe organisatie had een verrassing beloofd: we gaan een oude mijnterril op, 300m omhoog met een stijgingsgraad van 37%. Het blijken 2 terrils van dat kaliber te zijn. Maar die gaan eigenlijk verrassend vlot: nergens moeten zoeken voor voetensteun (nu ja, het was droog, na een nacht regenen zou het wel iets anders geweest zijn) en ik ga beduidend sneller omhoog dan op de steilste stukken van de swissalpine en van de mont blanc marathon. Bovengekomen op het hoogste punt is er borstnummercontrole, nog even het stalen platform op (dat is optioneel) en genieten van het uitzicht over het mooie land van Charleroi. Dan al schroefdraad-gewijs naar beneden spiraleren, en we zijn weer het bos in. OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet tempo is gezapig, we proberen de groep wat samen te houden. Dat geeft mij ook de kans om een beetje te oefenen in het afdalen. Lees: in plaats naar beneden te sjeesen met de allure van een dode grootmoeder, verbeter ik tot die van een hoogbejaarde bomma (met looprek). Jaja, het gaat hoe langer hoe vlotter :-). Na 17 km bevoorrading. Volgens de website zou er enkel water voorhanden zijn, maar men blijkt goed voorzien van rozijnen, chips, cola en chocolade. Bij de start had ik wat schrik omdat er maar 1 bevoorrading onderweg is (vorige week waren er op dezelfde 36 km zeker 10), maar dat bleek enorm mee te vallen. Gezwind weer verder, en zo passeren we meertjes van de Val de l’Heure (de “heure” is de locale rivier). Nog een stukje van de GR129 volgen, en zo komen we weer op het asfalt om terug te lopen naar de startplaats. Daar wachten de mensen van de 20 km: dus weer een groepsknuffel. En fantastisch gelopen, Jelle Flo, en Wouter (op de 36km). Ondertussen blijken de meeste gentlopers te vinden dat 36km ruimschoots voldoende is op een warme dag. Na ruim te tijd te nemen voor een deugddoende ravitaillering, ben je dus de enige van de bende die weer vertrekt.

Ronde 2: 20km

En al onmiddellijk slaat de twijfel toe: heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Heb ik het goede pad gekozen?  Want van die zo geroemde markeringen is ineens geen spoor meer te bekennen. En er is nu geen Johan meer om te roepen dat het daarnet naar links was in plaats van rechtdoor. Op goed geluk verder, en ja hoor, daar duikt de eerste blauwe stip al op. Nog snel de Polar weer in gang geduwd, en we duiken nog eens het bos in. Later zal blijken dat er niet zo veel lopers dusdanig karrewiet zijn dat ze die tweede ronder er nog bijdoen. Dus al na een paar minuten ben je moederziel alleen. In geen bos, veld of weg is nog een levende ziel, laat staan een andere loper te bekennen. Geen vogel of knaagdier verstoort de stilte. Enkel je geluid van je voeten op de aarde. OLYMPUS DIGITAL CAMERANa een tijdje loop je het bos uit, en ook daar, in de velden, heerst de absolute stilte. Als aliens ooit op hetzelfde moment alle levende wezens op de hele aarde in hun ufo’s ontvoeren, en enkel jou vergeten, dan zou het er zo uit zien. Ver aan de horizon zie je een traktor, maar je kan begot niet zeggen of die beweegt of stilstaat. De illusie dat je alleen op de wereld bent, is compleet. Zo een rust maak je niet dikwijls mee, zeker niet in dichtbebouwd belgenland. Dit is het moment om ervan te genieten. Met volle teugen. Jij, de grond, en het lopen. Samen in harmonie. Niets moet. Je kiest het leukste tempo. Ontspannen, stap na stap. Je gedachten worden leeg. Na een kilometer of 7 staat er rechts aan de kant van een landwegeltje een bank. Iemand heeft daarop flessen water en cola, bekertjes; stukjes chocolade en een (ongeopende) doos crackers gelegd. En een briefje gekleefd met de letterlijke woorden: “Merci pour gobelets poubelle” (en er staat inderdaad een vuilbak voor de bekertjes naast de bank). Een extra onverhoopte bevoorrading. Ergens ver weg, is er iemand die aan je gedacht heeft! Deze vonst heeft ongeveer hetzelfde effect op een loper als een zakje snoep op de poolwandelaar in het filmpje hieronder (wie zoals ik geen Noors verstaat, zet de ondertitels aan):   Verfrist in lichaam en geest ga je verder. Na ongeveer 10 km duikt in de verte een schim op: een andere loper die rustig wandelend zijn 20km aflegt. In totaal zal je er 4 inhalen, en dat zijn (behalve een enkele supporter die je 2 keer zal zien: “bonjour” en “re-bonjour”) de enige mensen die je tegenkomt op meer dan 2 uur. Het pad gaat verder door bossen en veld, zacht glooiend, zonder de steile stukken van het eerste deel. Je loopt, wandelt soms. Het bos beschut je voor de felste zon en hitte; en het wordt trouwens langzaam een beetje koeler. Je komt terug op asfalt, loopt achter enkele huizen langs, deze straat herken je, zo ben je van je auto naar de start gewandeld. Daar is de aankomst al.

Finale

De felicitaties van de speaker. Iemand die zo vriendelijk is om je borstnummer van je camelback af te spelden. Eten en drinken aan de bevoorradingstafel. Terwijl je wacht op de massage van Marylène, een praatje met enkele andere finishers. Blijgemutst weer naar Gent. Zo een ultratrail doet je toch wat.   En wat hebben we geleerd, Piet?

  • Het is heel leuke trail, vlot beloopbaar, sympathieke organisatie. Niet het meest technische parcours (maar dat hoeft voor mij ook niet), en er bestaan zeker trails die mooier zijn. Maar die zijn dan meteen ook verder van Gent, en lastiger.
  • Eigenlijk perfect voor wie eens van een trail, of van een ultra-afstand wil proeven: de 20 km is goed geschikt om eens te kijken wat dat is: lopen in de natuur, met een beetje op en af. De 36 geeft je een smaakje van serieuze hellingen, zonder dat je halsbrekende toeren moet uithalen. En je hebt het genot van een prachtig uitzicht. En tot slot de 56 is de perfecte manier om boven de marathonafstand te gaan, zonder dat je je kapot moet trainen (of lopen)
  • Maar vooral: you still rule, trailmaster