We gaan eens zot doen

swissalpine logo Het was op zich een simpel plan, waar trailmaster Timo mee afkwam, die dag na de vorige bergmarathon. Waarom er niet nog eentje doen? Er zouden er trouwens twee zijn om uit te kiezen: eentje met 1000 hoogtemeters en eentje met 2000. Da’s allebei minder steil dan die Mont-Blanc marathon, en die was toch ook gelukt. En het zou voorzekers beter weer zijn, warmer en geen regen.

Nog een argument: Koen zag het wel zitten om een paar dagen vroeger naar daar te rijden, er een korte vakantie van te maken in de bergen. Beetje lopen, raclette eten, genieten van de natuur, goed plan. 2014-07-23 21.12.40

Dus op woensdag met Koen in de voiture richting Davos. Op het gemak, zonnetje schijnt, het asfalt is glad en de vering zacht. ’s Avonds beetje wandelen, de heerlijk frisse berglucht inademen, Röstli in restaurant “Die Sonne” (die naam voorspelt al veel goeds), het zit allemaal mooi in mekaar.

2014-07-24 11.47.40En nu we toch in de buurt zijn, waarom niet een beetje sightseeing? Eens over de grens piepen, en kijken hoe ze dingen daar doen. Stukje wandelen naar het kasteel van het lokale opperhoofd (raar, maar in het Duits heeft die “Fürst”, vorst dus, en in het Engels gewoon “prince”). In de namiddag naar Davos, de promenade langs, fun-shoppen bij de jet-set (jaja, dames, ook mannen doen dat).

Om de spieren soepel te houden nog een rustig bergloopje, en dat blijkt toch wel het mooiste stuk van het parcours van de halve marathon te zijn, zekers, dat zomaar langs de deur van het hotel passeert.
2014-07-25 15.13.44
In dat hotel hebben we ondertussen een kamer waar we gemakkelijk met 8 in kunnen passen voor ons tweetjes alleen; wat een luxe. Want Timo is nog op komst vanuit California, en Sylvie (die, hoe meer zielen, hoe meer vreugd, ook ingeschreven blijkt voor de marathon) zet net aan uit Nice. Het is mooi symmetrisch verdeeld: 2 voor de marathon (Sylvie en ik), en 2 onsterfelijken voor de 78 km (Timo en Koen).

2014-07-25 14.32.22Maar er broeit ondertussen iets, onderhuids. Die 78 maagdelijke kilometers laten je niet los. Zou daarmee het paradijs (of toch voorzekers een paradijs) te verdienen zijn? Je kan tot net voor de start veranderen van afstand, maar morgen is het money time: dan gaan we de startnummers afhalen. En tegen dan wil je beslist hebben. Maar eerst er nog een nachtje over slapen.

2014-07-25 10.54.57Net buiten Davos is een lieflijk meertje, met een alleraardigst looppaadje errond. Een kantine met zonterras. Frisse jonge deernes die ’s morgens hun yoga oefeningen doen. Daar moeten we wel een toertje rond lopen (alles voor die soepele spieren, je begrijpt dat vast wel). Vervolgens Timo afgehaald, en op weg naar marathon expo.

2014-07-23 21.25.51Gisterenavond nog eventjes de dingen op een rijtje gezet. Het is 78 km (79 eigenlijk, maar die laatste is gratis). En 2700 hoogtemeters. En je bent er niet voor getraind: de laatste keer meer dan 42 was 15 maanden geleden. Je maximum ooit is 67km, en dat was vlak. Maar de basisconditie is goed (5 marathons op 6 weken, nietwaar). En je krijgt 14 uur de tijd. Dus even rekenen: aan 6 per uur heb je nog een half uur overschot – dat moet speelbaar zijn. Maar 14 uur is wel lang, pfffffff. Wat als je het halverwege beu bent? Fuck it, we doen het gewoon. Borstnummer omwisselen, nog een extra loop-shirt scoren, voor de zekerheid nog wat gellekes inslaan. Klaar of niet, we gaan er voor: de dood of de gladiolen.

Ondertussen hadden we ook het geluk om een locale traditie te mogen meemaken: het wereldkampioenschap chocolademelkgooien. Dat gaat iedere 4.22 jaar door in de wereldbefaamde (volgens hen zelf toch) Konditorei Schneider en het verloopt als volgt: de deelnemers nemen plaats achter hun tafel en krijgen een tas hete chocolademelk voorgezet (een grote tas voor de heren, een iets kleinere voor de dames). Zij moeten dan binnen de 15 seconden via maximaal 1 behendige handbeweging met de hete chocolademelk een zo groot en zo mooi mogelijke figuur maken.

scheiders davos De vakjury geeft punten voor de artistieke kwaliteiten van de figuur, de gratie van de hand- en armbewegingen bij het gooien, en de soepelheid van het lichaam bij het neerkomen. Er is trouwens ook een ploegencompitie, waarbij de ploegkapitein van de jury een figuur opgelegd krijgt, de chocolademelk gooit, en de andere ploegleden op zo kunstig mogelijke wijze deze moeten zien te ontwijken.

DSC_0513 Dit jaar ging de eerste plaats onverwacht naar een outsider, die zelfs nog maar voor de eerste keer meedeed. “Kunli”, heette hij, en hij gaf alle locale favorieten het nakijken met de zeer gesmaakte uitbeelding van een tafereel uit de apocriefe evangelie van Michelus: “vijf wijzen kwamen uit de Kerk van Maria naar de bergen om de boodschap des Heeren te verkondigen dat omhoog en omlaag lopen in de natuur zeer plezant is”.

Bij de prijsoverhandiging bleek de jury onder de indruk van de grootte van het tafereel, het niveau van detail en vooral van de natuurgetrouwheid. Ze beloonde Kunli dan ook zonder aarzelen met een score van 78 (op 80), wat meteen een nieuw wereldrecord is. Met dit resultaat heeft Kunli zeker potten gebroken.

Na dit culturele vertier, nog even de beentjes strekken met een rustige wandeling op de Fluëla pas. Nu ja, rustig. Koen heeft nieuwe schoenen gekocht, en die moeten natuurlijke ingelopen worden. En als de wegwijzertjes zeggen dat je op 6 uur kan terugwandelen van de pas naar het hotel, dan doet een beetje loper die 30 km toch veel sneller….. Timo en ik houden het iets bescheidener met een 7 tal km.

2014-07-27 08.37.56Ondertussen is Sylvie nu ook aangekomen, en Koen is alweer terug, dus we zijn voltallig voor de traditionele pasta party , maar vooral nog net op tijd voordat de keuken sluit. Al heeft just-in-time ook wel zijn voordelen: een gratis tweede portie. Carbo loading, met de nadruk op loading…. En ondertussen ook nog iets bijgeleerd: het blijkt dat het hoogste punt van ons Belgenlandje 2 keer zo veel boven zeeniveau ligt dan ik altijd gedacht had (thx Sylvie). Voel mij ineens al veel rustiger bij die global warming en de stijging van de zeespiegel.
Zoals het hoort op tijd het bed in gerold, want morgen begint het al om 7u. Die grote kamer blijkt goed van pas te komen, want de hoeveelheid uitgestalde bagage neemt ondertussen mythische properties aan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe ochtendstond brengt behalve mooi weer nog een leuke verrassing: Boudewijn is ook afgekomen voor de marathon (zie het motto in de titel van dit stukje). Dus wij de naar de start, en hij nog eventjes in bed (ik zei het al: lang leve grote kamers).
De eerste kilometers gaan gezwind door het centrum van Davos, onder een stralende zon en luid aangemoedigd door hele cohorten sympathieke Zwitsers die op een zaterdag al zo vroeg uit hun nest gekropen zijn.

swissalpine koen-timoTimo is er al snel van door, en Koen vormt voor de volgende 35km een duo met hübsche Tina uit Hettlingen. Het is een snelle, want ze zal later als eerste in haar leeftijdscategorie toekomen. Zelf bekijk ik het wel vanop een afstandje. Het oog wil ook wat, u kent dat. Trouwens, ik spreek überhaupt maar 1 woord Duits, en dan ben je al snel uitgepraat.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANa het uurtje begint het zachtjes te regenen, Maar dat is niet erg, dat gaat wel over. Er is genoeg mooie natuur te zien. En om de paar kilometer een bevoorrading (in totaal zijn er 22 posten, maar ze kwamen zo snel achter elkaar dat het kan dat ik er eentje gemist heb). Het parcours loopt zacht glooiend over de alpenweiden, door de bossen, langs een kabbelend beekje. Het regent trouwens al iets harder.

profile

De tijd vliegt ondertussen vooruit, de kilometers gaan vlotjes, de thee is lekker en de bouillon warm. En het regent weer iets minder.

Alras zijn we in Filisur (km 30). Koen, Timo und die Tina zijn ribbedebie. Maar de toeschouwers zijn enthousiast, zo in de malse regen. En verder gaat het naar Bergün (km 42) waar het in de bevoorradingspost (nr 9 ondertussen) een blij weerzien is met Timo en Koen en voor iedereen toch een beetje smartelijk afscheid van onze Tina (want die doet de marathon met 1000 hoogtemeters van Davos naar Bergün). Al zal de uitspraak “hoe, zijn jullie hier maar net voor mij aangekomen, ik dacht dat Koen zeker een uur voor was, en Timo 2 uur” mij nog wel lang achtervolgen.

4380618_pMet flukse tred terug gestart, zo in de regen. Maar het gaat vlot. De hoogtemeters komen nu wel sneller en sneller. Timo en Koen volgen iets achter, maar ik heb geen idee hoe ver. Nog eventjes asfalt, maar dan gaat het via bergpaadjes al ras naar 2000m.

En het kan nog steiler, op naar de 2700m. Op 1 van die klauterhellingen is ineens precies de brandstof een beetje op. Het gevoel is nog goed, nergens pijn, geen stijve spieren. Maar het tempo is er wel uit. De hartslag zakt, en wil niet meer naar zijn vroegere niveau. Ondertussen zijn de lopers die de 2e marathon doen (die met 2000 hoogtemeters) bij op het parcours gekomen. Zij zijn net gestart, en nog fris natuurlijk. Dus wordt je links en rechts voorbij gelopen. Nu ja, gelopen, iedereen is aan het wandelen ondertussen.

Hmmm, als de resterende 30km aan dit tempo gaan, halen we de tijdlimiet niet. Maar er is hoop: het laatste stuk gaat naar beneden, dus daar wat versnellen, en het komt allemaal nog terecht. Maar voor we zover zijn, niet panikeren. Rustig doorwandelen, ondertussen even op adem komen. En het noodrantsoen gummi-bears mag nu wel aangesproken worden. Ondertussen zijn Timo en Koen mij in de regen weer voorbijgestoken.

Of het de gummi-bears waren, of de bouillon op de bevoorrading, weet ik niet, maar vanaf km 53 gaat het ineens weer vlotter. Net voor de eerste top weer bij Timo, en een stukje samen wandelen en lopen. Dan een stukje naar beneden, vals plat langs en 1 keer over de sneeuw, en op naar het hoogste punt. Alles zit weer goed, al is mijn bril van de kou en de regen zo aangedampt dat ik geen meter voor mij zie. Maar geen nood, het pad is heel goed aangeduid met witte vlaggetjes. Plus, na iedere bevoorrading is er een spoor van meer dan een kilometer aan weggegooide drankbekertjes. Zelfs ik zie de voetbalveld-grote zwarte vuilbakken die meermaals strategisch opgesteld staan, maar op grote hoogte verliezen sommige mensen precies de zorg om de natuur een beetje proper te houden.

Het hoogste punt is bereikt (2739m) , vanaf nu gaat het netto bergaf. Zelf ben ik niet zo een goede daler (zeker niet als je niks ziet), dus het is geen grote verrassing als een wervelwind mij voorbijsteekt onder het uitroepen van “PHaaaaaaaaaa”. Dat blijkt Sylvie te zijn, die het dalen duidelijk wel in de benen heeft. Door de luchtverplaatsing tol ik vijf keer rond mijn as, geraak compleet het noorden kwijt, en begin per abuis terug bergop te lopen. Gelukkig daagt na een kilometer of twee het besef dat zoveel tegenliggers niet echt normaal is, en draaien een paar sympathieke Zwitsers mij weer in de juiste richting.

De sneeuw verdwijnt, de begroeiing komt, de regen blijft. De alpine trail wordt natuurweg, en door de velden dalen we verder. Dan het bos in, omhoog, omlaag, maar meer omlaag dan omhoog 🙂

Het doel was 12u, dat gaan we halen, no problem. Nu vooral genieten, en met opzet rustig blijven lopen. Het belangrijkste is om op veilig te spelen: blessures vermijden. Dit is verder dan je al ooit gedaan hebt, en bergaf is sowieso meer belastend dan bergop. Je hebt andere doelen; dit is training.

Het bordje van 15km gaat voorbij (nog nooit elders gezien, maar die Zwitsers geven de afstand tot de finish aan, niet de afstand vanaf de start). De ondergrond wisselt af, nu eens modder, dan weer plassen. De voeten blijven lekker fris. Het hoofd trouwens ook, met die regen. Het bordje van 10km passeert. En dat van 5km.

2014-07-28 22.01.00Je kan Davos nu horen. De ondergrond wordt weer asfalt. Eer komen huizen. Steeds meer publiek (chapeau trouwens voor alle vrijwilligers die de hele dag de bevoorradingsposten bemand hebben). Je loopt tot in het stadium. Nog een spurtje (zo zijn we weer wel), langs de kamaraden die staan aan te moedigen, en we made it. Medaille halen en finisher’s t-shirt. Ondertussen blijkt dat Martin weer een bovenmenselijke tijd gepleegd heeft (waarvoor proficiat), is Koen al gedouchet en Sylvie om haar t-shirt, komen Timo en Boudewijn al lachend samen binnen, en heeft Lieselot ook een enorm karaktervolle prestatie neergezet. Chapeau allemaal!

2014-07-25 20.26.15Na afloop douchen, en naar het hotel voor aperitief, overwinningsmaal en dessert. En ondertussen was Koen al aan het verbroederen met Noémi, Naomi (hou die 2 maar eens uit elkaar) en Regina, die vanuit Jordanië, Egypte en hetzelfde Zwitserland afgezakt zijn om in de bergen te komen wandelen. Onze eigen VN-delegatie, als het ware (en ze werken er ook effectief voor, zo blijkt). Alle drie zijn ze de volgende dag trouwens in blijde verwachting (om een sampling van heerlijke chocolade te mogen ontvangen).

De volgende ochtend staat iedereen op zijn eigen tempo op. De ene al om 20 na acht, de andere om 10 voor half negen, nog eentje om 5 na kwart na acht; afijn we raken wel georganiseerd. Een deudgdoend ontbijt (met 2 marshmallows, yoepie) , een laatste knuffel met de 3 dames, een groepsknuffel met ons vijven, en weer op weg naar Gent. Waar het natuurlijk onmiddellijk begint te regenen…

Op maandag een rustig recuperatie-loopje. Nu ja, rustig: voor je het weet ben je weeral 11 per uur aan het lopen, zucht… Gelukkig ben je al bijna helemaal niet meer stijf. Echt bijkans helemaal niet. Alleen maar een heel petieterig beetje.

En tot slot, wat hebben we geleerd, Piet?
1) de tijd is enorm snel vooruit gegaan. Ik vreesde voor verveling, maar dat was nergens voor nodig.
2) als je rustig loopt, geraak je verrassend ver. Veel verder dan je zegt voor mogelijk houdt. Maar het is toch beter om een paar keer te trainen op een langere afstand, 50 of 60, zoiets
3) een mooie omgeving, een toffe bende. Meer moet dat niet zijn! Het was ongelooflijk tof, en ik kan het aan iedereen aanraden.

UrbanGems: Crowdsourcing Quiet, Beauty and Happiness

Using a mapping algorithm coupled with citizen reviews of sights and scenery, a team of researchers has developed a way to choose paths through cities based on beauty, quiet and happiness rather than simply the shortest distance between two points.

The project employed Google Street View and Geograph as well as Flickr images and their metadata to build out an initial estimation of probable best paths, then solicited human feedback (to check and enhance the results) from a group of participants on the website UrbanGems.

The study, published by Cornell University’s arXiv, came up with a number of route suggestions in Boston and London and contains a number of interesting findings. For starters, the ‘beautiful’ routes were only slightly longer than the shortest routes, and significantly shorter than typical tourist-oriented directions and guided-tour paths. As the algorithm improves, it is increasingly able to generate paths through new cities via metadata alone, reducing reliance on input from people.

Happy

Question for the group: Has Weird Al Yankovic ever disappointed? Since the 1980s, he’s consistently tapped right into the zeitgeist, found the catchiest song out there, and turned out a pitch-perfect parody, complete with accompanying video. It’s uncanny. His latest bit of wizardry is “Tacky,” a spoof on Pharrell Williams’ “Happy” that celebrates all manner of uncouth behavior. (Sample lyric: “I would live-tweet a funeral, take selfies with the deceased.”) The accompanying video—the first of the eight he’ll be releasing over the next eight days from his new albumMandatory Fun—has star cameos from Aisha Tyler, Margaret Cho, Eric Stonestreet, Kristen Schaal, and a twerking Jack Black.